நீர் மேலாண்மை – இந்திய விவசாயத்திற்கு முக்கியமானதாகும்

பருவநிலை மாற்றங்களால் சீரற்ற மற்றும் கணிக்க முடியாத பருவமழைகள் ஏற்படுவதால், கிடைக்கக்கூடிய நீர் ஆராங்களில் அழுத்தம் அதிகாித்து வருகிறது. இதை நிவர்த்தி செய்ய, சேகல் அறக்கட்டளை நீர் பாதுகாப்பு நுட்பங்கள் மற்றும் நிலையான விவசாய நடைமுறைகளை ஊக்குவித்துள்ளது. இதன் விளைவாக பண்ணை உற்பத்தித்திறன் அதிகாித்து மற்றும் வளர்ந்து வரும் மக்கள்தொகைக்கு சிறந்த உணவு கிடைக்கும்.

மானாவாரி விவசாயம் நாட்டின் நிகர விதைப்பு பகுதியில் 51 விழுக்காடு ஆக்கிரமித்துள்ளது மற்றும் மொத்த உணவு உற்பத்தியில் கிட்டத்தட்ட 40 விழுக்காடு ஆகும். கிராமப்புற இந்தியாவில், தண்ணீர் பற்றாக்குறை என்பது வறுமை, பசி மற்றும் நோய் ஆகியவற்றுக்கு இடையே மிகவும் வெளிப்படையான பகிரப்பட்ட இணைப்பாகும். தண்ணீர் பற்றாக்குறை பயிர் இழப்பு, குறைந்த மகசூல்,மோசமான தரம் மற்றும் கைவிடப்பட்ட ஏக்கர் அதிகாிப்பு ஆகியவற்றை ஏற்படுத்துகிறது. விவசாய உற்பத்தியில் மிக முக்கியமான உள்ளீடாக தண்ணீர், பெரும்பாலும் அரை வறண்ட பகுதிகளில் கட்டுப்படுத்தும் காரணியாக உள்ளது. காலநிலை மாற்றம், தண்ணீர் மாசுபாடு மற்றும் ஈரநிலங்களின் இழப்பு ஆகியவை நீர் பிரச்சினைகளை மேலும் அதிகாிக்கின்றன. நீர் மற்றும் காற்றினால் ஏற்படும் மண் அரிப்பு 71 விழுக்காட்டிற்கும் அதிகமான நிலச் சீரழிவுக்கு பங்களிக்கிறது (இந்தியஅரசு 2001). திறமையற்ற நீர் பயன்பாடு, நீர் தேங்குதல் மற்றும் தூண்டப்பட்ட உப்புத்தன்மை மூலம் சுற்றுச்சூழல் சீரழிவுக்கு வழி வகுக்கிறது. மேம்படுத்தப்பட்ட நீர்ப்பாசன திறன் தேவை 85 விழுக்காட்டிற்கும் மேற்பட்ட இயற்கை ஈரநிலப் பகுதிகள் ஏற்கனவே இழக்கப்பட்டுவிட்டன. மேலும் 75 விழுக்காடு நிலப்பரப்பு கணிசமாக மாற்றப்பட்டு, நிலையான  நீர் விநியோகத்தை ஆதாிக்கும் பூமியின் சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளின் திறனைக் குறைக்கிறது. கடந்தநாற்பதுஆண்டுகளில் தண்ணீர் பயன்பாடு ஆண்டுக்கு 1 விழுக்காடு அதிகாித்து வருகிறது.

கர்நாடக மாநிலம் கோலாரில் உள்ள ஓபட்டி கெரே குளம், வண்டல் மண் அள்ளியதால் இயற்கையாகவே நிரம்பி வழிகிறது.

1940 முதல்,விவசாயத்தில் பாசனத்திற்கான பொது முதலீடு இந்தியா (30 விழுக்காடு) மெக்சிகோ (80 விழுக்காடு),மற்றும் சீனா, பாகிஸ்தான் மற்றும் இந்தோனேசியாவில் (50 விழுக்காடு) அதிகமாக உள்ளது. இந்த பொிய முதலீடுகள் மற்றும் மானியங்கள் இருந்தபோதிலும், நீர்பாசன செயல்திறன் குறிகாட்டிகள் மகசூல் அதிகாிப்பு, நீர்ப்பாசனம் செய்யப்பட்ட பகுதி மற்றும் நீர் பயன்பாட்டில் தொழில்நுட்ப திறன் ஆகியவற்றிற்கான எதிர்பார்ப்புகளைவிட குறைவாகவே உள்ளன. தோராயமாக 60 விழுக்காடு நீர் பாசனத்திற்காக திருப்பிவிடப்பட்ட அல்லது பம்ப் செய்யப்பட்ட நீர் வீணாகிறது (எப்.ஏ.ஓ 1990). தண்ணீர் பற்றாக்குறை வனவிலங்குகளுக்கும் நெருக்கடியாக உள்ளது. விவசாயம் அதிக அளவு நன்னீர் தண்ணீர் (70 விழுக்காடு) பயன்படுத்துகிறது. ஆறுகள் வறண்டு, நீர்நிலைகள் வேகமாக சாிந்து வருகின்றன. உலகின் தானிய அறுவடையில் நாற்பது சதவீதம் பாசன நிலத்தில் உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. எனவே, எதிர்காலத்தில் தண்ணீர் பற்றாக்குறை என்பது உணவுப் பற்றாக்குறையாக மாறும்.

தற்போது, 2400 மில்லியன் மக்கள் வேலை, உணவு மற்றும் வருமானத்திற்காக நீர்பாசன விவசாயத்தை நம்பியுள்ளனர். அடுத்த முப்பது ஆண்டுகளில், உலகிற்கு உணவளிக்கத் தேவையான 80 விழுக்காடு கூடுதல் உணவுப் பொருட்கள் நீர்ப்பாசனத்தைச் சார்ந்திருக்கும் (ஐ.ஐ.எம்.ஐ 1992). அதேநேரத்தில், நீர்பாசன விவசாயம் எதிர்காலத்தில் அதிக உற்பத்தி செய்யும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. அதேநேரத்தில் அது இன்று பயன்படுத்துவதைவிட குறைவான தண்ணீரைப் பயன்படுத்துகிறது. இந்த நீர் சங்கடமான பாசன குழப்பமானது- குறைவான நீரைக் கொண்டு நிலையான வழியில் அதிக உற்பத்தி செய்வது – தற்போதுள்ள விநியோகங்களை மறுஒதுக்கீடு செய்வதற்கும், மிகவும் திறமையான பயன்பாட்டை ஊக்குவிப்பதற்கும், மேலும் சமமான அணுகலை ஊக்குவிப்பதற்கும் தேவை, மேலாண்மை வழிமுறைகளின் தேவையைக் குறிக்கிறது.

பிரச்சனை தௌிவாக உள்ளது மற்றும் பதில் கடினமாக உள்ளது. நாம் குறைந்த அரிசி, கரும்பு மற்றும் பிற நீர் தேவைப்படும் பயிர்களை பயிரிட வேண்டும் மற்றும் நீர்ப்பாசன முறைகளில் அதிக திறன் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும். பாரம்பாிய, குறைந்த நீர்ப்பயிர்களுக்கு நாம் திரும்ப வேண்டும். இந்திய வேளாண்மை அறிக்கை 2011-2012 இன் படி, 5 விழுக்காடு நீர்ப்பாசன திறன் அதிகாிப்பு கூட 10-15 மில்லியன் ஹெக்டர் நீர்ப்பாசன திறனை அதிகாிக்க முடியும். நீண்ட கால நீர் மேலாண்மை மற்றும் பாதுகாப்பு என்பது உள்ளூர் சமூகத்தின் நடத்தை மாற்றத்தின் மூலம் அதன் நீர் ஆதாரங்களை நிலையான முறையில் பராமாிக்கும் திறனைப் பொறுத்தது. கிராமப்புற சமூகங்களிடையே நீர்-புத்திசாலித்தனமான அணுகுமுறைகளையும் நடத்தைகளையும் நாம் ஊக்குவிக்கவேண்டும்.

எஸ்.எம்.எஸ்.எப் தலையீடுகள்

சேகல் அறக்கட்டளையானது தண்ணீர் பற்றாக்குறை உள்ள பகுதிகளில் உள்ள கிராம சமூகங்களுடன் இணைந்து உள்ளூர் நீர் விநியோகத்தைப் பாதுகாக்கவும், நிலைநிறுத்தவும், கிராம மக்களுக்கு சுகாதாரத்தை மேம்படுத்தவும், பள்ளிகள், வீடுகள் மற்றும் கிராமங்களில் கழிவுநீரை நிர்வகிக்கவும் உதவுகிறது. அறக்கட்டளை குழு முக்கிய திட்டப் பகுதிகளில் அடிமட்ட, சமூகம் தலைமையிலான மேம்பாட்டு முயற்சிகளை ஊக்குவிக்கிறது. நீர் மேலாண்மைத் திட்டம் சமூகத்தில் நீர் மற்றும் நீர் விநியோக முறைகளின் அளவு மற்றும் தரத்தை மேம்படுத்துவதில் நீர் மற்றும் நீர் விநியோக முறைகளின் அளவு மற்றும் தரத்தை மேம்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்துகிறது. விவசாய மேம்பாட்டுத் திட்டம் பெண் விவசாயிகளுக்கு அதிகாரம் அளிப்பது, நீர் பாதுகாப்பு முயற்சிகளை அதிகாிப்பது மற்றும் பயிர் உற்பத்தியை மேம்படுத்துவதன் மூலம் நிலையான விவசாய நடைமுறைகளை ஊக்குவிக்கிறது. உள்ளூர் பங்கேற்பு மற்றும் நிலைப்புத் திட்டம் தனிப்பட்ட குடிமக்கள் மற்றும் கிராம அளவிலான நிறுவனங்களின் விழிப்புணர்வு மற்றும் திறன்களை உருவாக்கி, அவர்களின் சொந்த வளர்ச்சியில் சமூகத்தின் செயலில் பங்கேற்பதை ஊக்குவிக்கிறது. அனைத்து திட்டங்களும் நீண்ட காலமாக பின் தங்கிய நிலையில் உள்ள பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகளின் அதிகாரத்தை ஆதாிக்கின்றன. சமூகத் தலைவர்கள் மற்றும் தனிப்பட்ட குடிமக்களுக்கு அறிவு, திறன்கள் மற்றும் பல கிராமப்புறங்களை பாதிக்கும் மோசமான நிலைமைகள் மற்றும் போதுமான சேவைகளை வழங்குவதில் நம்பிக்கை ஆகியவை வழங்கப்படுகின்றன.

சேகல் அறக்கட்டளை, 1999 முதல், ஹாியானா, ராஜஸ்தான், மத்தியப் பிரதேசம், பஞ்சாப், பீகார், உத்தரப் பிரதேசம், தெலுங்கானா, கர்நாடகா, ஆந்திரப்பிரதேசம், இமாச்சல பிரதேசம், உத்தரகண்ட் மற்றும் மகாராஷ்டிரா உட்பட இந்தியாவில் இதுவரை பன்னிரண்டு மாநிலங்களில் மற்றும் மகாராஷ்டிராவில் உள்ள 1959 கிராமங்களில் விவசாயம் மற்றும் நீர் பணிகளை செயல்படுத்தி வருகிறது.

நீர் மேலாண்மை முயற்சிகள்

வறட்சி,வறண்ட கிணறுகள் மற்றும் குறைந்த அளவிலான நீர் மட்டம் காரணமாக அதிகாித்துவரும் தண்ணீர் பற்றாக்குறை, பாசனம் மற்றும் பயிர் விளைச்சலைக் குறைக்கிறது. தண்ணீர் பற்றாக்குறைமற்றும் நீர் தொடர்பான உடல்நலக் கவலைகளைத் தணிக்க, சேகல் அறக்கட்டளை குழு, குடிநீருக்காகவும், வீடு மற்றும் விவசாய நோக்கங்களுக்காகவும் உள்ளூர் நீர் விநியோகங்களைப் பாதுகாக்கவும் பராமாிக்கவும் வடிவமைக்கப்பட்ட தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்துகிறது. தடுப்பு அணைகள் கட்டுதல், இருக்கும் குளங்களை புதிய மற்றும் ஆழப்படுத்துதல், தொட்டிகளை தூர்வாருதல் மற்றும் புத்துயிர் அளிப்பது, ரீசார்ஜ் கிணறுகள் அமைத்தல், லேசர் நிலத்தை சமன் செய்தல், தௌிப்பான்/சொட்டு நீர் பாசனம் போன்ற நீர் சேகாிப்பு மற்றும் பாதுகாப்பு கட்டமைப்புகளை உருவாக்குவதற்கு கிராமப்புற சமூகங்களுடன் குழு செயல்படுகிறது. நீரை நிலையான முறையில் கையாள்வதில் நமது அணுகுமுறை பயனுள்ளதாக இருக்க, பழங்குடியின மக்களை பங்குதாரர்களாகவும் உரிமைகளை வைத்திருப்பவர்களாகவும் சேர்க்க வேண்டும். அவர்களின் திறன்கள், மதிப்புகள் மற்றும் முழுமையான கண்ணோட்டங்களில் இருந்து உத்வேகம் பெற வேண்டும்.

இந்தியாவில் பாதிக்கும் மேற்பட்ட விவசாயம் மழையை நம்பியே நடைபெறுவதால், உணவு உற்பத்தியை அதிகாிக்க விவசாய தேவையை பூர்த்தி செய்ய கிடைக்கக்கூடிய தண்ணீரை நன்கு நிர்வகிக்க வேண்டும். பருவநிலை மாற்றங்களால் சீரற்ற மற்றும் கணிக்க முடியாத பருவமழைகள் ஏற்படுவதால் கிடைக்கக்கூடிய நீர் ஆதாரங்களில் அழுத்தம் அதிகாித்து வருகிறது. இதை நிவர்த்தி செய்ய, சேகல் அறக்கட்டளை விவசாயிகளுடன் இணைந்து, தௌிப்பு மற்றும் சொட்டு நீர் பாயசனத்தின் பயன்பாட்டை ஊக்குவித்து, தனிநபர்கள் மற்றும் சமூகங்களுக்கு மழைநீருக்காக குறைந்த விலையில் நீர் சேமிப்பு தொட்டிகளை உருவாக்க உதவுகிறது. நீர் பாதுகாப்பு நுட்பங்கள் மற்றும் நிலையான விவசாய உற்பத்தியின் செயல் விளக்கம் ஆகியவை விவசாயிகளுக்கு உற்பத்தித் திறனை அதிகாிப்பதற்கும், வளர்ந்துவரும் மக்கள் தொகைக்கு சிறந்த உணவு கிடைப்பதற்கும் வழிவகுத்தன.

அட்டவணை 1: சேகல் அறக்கட்டளையின் நீர் மேலாண்மை செயல்பாடுகள்

எஸ்.எம்.சேகல் அறக்கட்டளை சி.எஸ்.ஆர் ஆதரவு கூட்டுத் திட்டத்தின் கீழ், கர்நாடகாவின் கோலார் மாவட்டத்தில் உள்ள இந்த தொட்டியை புதுப்பிக்கும் முயற்சியை மேற்கொண்டது. கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளாக, கிராமத்தில் உள்ள குளத்தில் அதிகளவு வண்டல் மண் படிந்திருப்பதாலும், நீர் தேக்கி வைக்கும் திறன் குறைந்ததாலும் அதிக அளவு தண்ணீர் தேங்கவில்லை. பாரம்பாிய தொட்டிகளின் வருடாந்திர கொண்டாட்டமான கேரே ஹப்பா (ஏரிதிருவிழா), கோலாரின் மாலூர் தாலுக்காவில் உள்ள கெம்பேசந்திரா கிராமம் (பெட்டி 1) உட்பட பல கிராமங்களில் நீண்ட காலமாக மறந்துவிட்டது. இந்த திட்டத்தை எளிதாக்குவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட தொட்டி பயனாளர் குழுவின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் தொட்டியை தூர்வாருதன் மற்றும் புத்துயிர் அளிப்பது மற்றும் கோகோ கோலா அறக்கட்டளையின் நிதியுதவியுடன் எஸ். எம்.சேகல் அறக்கட்டளையால் செயல்படுத்தப்பட்டது.

இந்திய விவசாயம் பருவநிலை மாற்றத்தால் ஏற்படும் அபாயங்களுக்கு அதிக வாய்ப்புள்ளது. குறிப்பாக வறட்சி. ஏனெனில் இந்தியாவில் விவசாய நிலத்தில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு மழையை  நம்பியே உள்ளது. மேலும் பாசன முறை கூட பருவ மழையை நம்பியே உள்ளது. நாட்டின் பல பகுதிகளில், குறிப்பாக கிழக்குப் பகுதிகளில், அடிக்கடி வெள்ள நிகழ்வுகள் நடைபெறும் இடங்களில் வெள்ளம் ஒரு பிரச்சனையாக உள்ளது. கூடுதலாக, வடமேற்கில் உறைபனி, மத்திய மற்றும் வடக்கு பகுதிகளில் வெப்ப அலைகள் மற்றும் கிழக்கு கடற்கரையில் சூறாவளிகளும் அழிவை ஏற்படுத்துகின்றன. அதிகாித்த வளிமண்டல வெப்பநிலை காரணமாக இந்த காலநிலை உச்சநிலைகளின் அதிர்வெண் அதிகாித்து வருகிறது. இதன் விளைவாக விவசாய உற்பத்தியில் கணிசமான இழப்பு ஏற்படும் அபாயங்கள் அதிகாிக்கின்றன.

காலநிலை மாற்றத்தின் நெருக்கடியை எதிர்த்துப் போராட இந்தியாவின் நீர் நிர்வாகத்தில் நாம் என்ன மாற்றம் செய்ய வேண்டும்.

1. நீர்ப்பாசன அமைப்புகளின் செயல் திறனை மேம்படுத்துதல்.
2. நெல், கரும்பு, மக்காச்சோளம் மற்றும் நீர்-குளிர்ச்சி தரும் பயிர்களின் சாகுபடியைக் கட்டுப்படுத்தவும், மேற்பரப்புநீர் ஆதாரங்கள் இல்லாத நிலையில், நிலத்தடி நீர் வெளியேற்றம், கடந்த ஐந்தாண்டு சராசாியைப் போலவே, வருடாந்திர  ரீசார்ஜிங் விகிதத்தை விட அதிகமாக உள்ளது.
3. நிலத்தடி நீரைப் பாசனப் பயிர்களுக்குப் பயன்படுத்துவதைத் தடை செய்ய வேண்டும்.
4. பாரம்பாிய விவசாய முறைகள் மற்றும் பிரதான பயிர்களை குறிப்பாக மானாவாரி விவசாய மண்டலங்களில் ஊக்குவித்தல்.
5. சாத்தியமான இடங்களில் அனைத்து பயிர்களுக்கும் சொட்டுநீர்/தௌிப்பான் முறைகள் போன்ற நுண்ணீர் பாசனத்தை கட்டாயமாக்க வேண்டும்.
6. இலவச மின்சாாரத்திற்கு வழங்கப்பட்ட மானியங்களை திரும்ப பெறுதல்
7. நீர் திறனுள்ள சாதனங்கள் மற்றும் நடைமுறைகளைப் பயன்படுத்துவதை ஊக்குவிக்க வேண்டும்.
8. நீர் திறன் கொண்ட பாரம்பாிய பயிர்களுக்கு சிறந்த விலை மற்றும் கொள்முதல் ஆதரவை வழங்க வேண்டும்.

9. நீர்ப்பாசன அமைப்புகளின் செயல்திறனை மேம்படுத்துதல்.
10. நெல், கரும்பு, மக்காச்சோளம் மற்றும் நீர்-குளிர்ச்சி தரும் பயிர்களின் சாகுபடியைக் கட்டுப்படுத்தவும், மேற்பரப்பு நீர் ஆதாரங்கள் இல்லாத நிைலையில், நிலத்தடி நீர் வெளியேற்றம், கடந்த ஐந்தாண்டு சராசாியைப் போலவே, வருடாந்திர ரீ சார்ஜிங் விகிதத்தை விட அதிகமாக உள்ளது.
11. நிலத்தடி நீரைப் பாசனப் பயிர்களுக்குப் பயன்படுத்துவதைத் தடை செய்ய வேண்டும்.
12. பாரம்பாிய விவசாய முறைகள் மற்றும் பிரதான பயிர்களை குறிப்பாக மானாவாரி விவசாய மண்டலங்களில் ஊக்குவித்தல்.
13. சாத்தியமான இடங்களில் அனைத்து பயிர்களுக்கும் சொட்டுநீர்/தௌிப்பான் முறைகள் போன்ற நுண்ணீர் பாசனத்தை கட்டாயமாக்க வேண்டும்.
14. நீர் திறனுள்ள சாதனங்கள் மற்றும் நடைமுறைகளைப் பயன்படுத்துவதை ஊக்குவிக்க வேண்டும்.
15. நீர் திறன் கொண்ட பாரம்பாிய பயிர்களுக்கு சிறந்த விலை மற்றும் கொள்முதல் ஆதரவை வழங்க வேண்டும்.

கேரே ஹப்பா கொண்டாட்டம்

கேரே ஹப்பா என்பது ஒரு சமுதாய திருவிழாவாகவும், கிராமத்தில் தண்ணீர் போதுமானதாக இருப்பதன் அடையாளமாகவும், ஒற்றுமையை வெளிப்படுத்துகிறது. முழு கிராமமும் பிராத்தனை, நடனம் மற்றும் உணவுக்காக ஒன்று கூடுகிறது. தொண்ணூறு வயது முதியவர்கள் உட்பட ஆண்களும் பெண்களும் உள்ளூர் இசைக்குழுவிற்கு நடனமாடுவதைக் காண முடிந்தது. கேரே ஹப்பாவின் நாள் முழுவதும் நடைபெறும் விழாவில்,ஒரு கிராமவாசி தனது தலையில் மாவால் செய்யப்பட்ட ஒரு பொிய விளக்கை ஏந்தி ஊர் முழுவதையும் சுற்றி வருவதை உள்ளடக்கியது. அதனைத் தொடர்ந்து திரளான மக்கள் கலந்துகொண்டு தொட்டிக்கு கொண்டு வரப்பட்ட விளக்கை கிராம பெண்கள் வழிபட்டனர். கிராமத்தில் யாரும் வீடுகளில் சமைப்பதில்லை. ஏனெனில் சமூக சமையலறை அனைவருக்கும் மதிய உணவு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. இது பொதுவாக காய்கறி புலாவ் ஆகும்.

விளக்கு பொதுவாக உள்நாட்டில் கட்டப்பட்ட அலங்காிக்கப்பட்ட தெப்பத்திற்குள் வைக்கப்பட்டு தொட்டிநீரில் விடப்படுகிறது. அதைத் தொடர்ந்து கிராமமக்கள் கூட்டு பூஜை செய்கின்றனர். ஒரு ஜோடி ஆடுகள் / செம்மறி ஆடுகள் மாலையில் சமைக்கப்படுகின்றன. மேலும் கிராமம் முழுவதும் ராகி முத்தா, சாம்பார் சாதம் போன்ற உள்ளூர் உணவுகளை அனுபவிக்கிறது.

கெம்பசந்திராவில், கிராம மக்கள், ஒரு சில உள்ளூர் தலைவர்கள் மற்றும் அருகிலுள்ள கிராமங்களைச் சேர்ந்த உறவினர்கள் உட்பட 200 க்கும் மேற்பட்ட மக்கள் தொட்டியின் மீது திரண்டனர். குளம் தூர்வாரப்பட்டதன் விளைவுகளைக் கண்டு மக்கள் பரவசமும் வியப்பும் அடைந்தனர். இப்பகுதியில் தொட்டி மேம்பாட்டிற்கு ஒரு முன்மாதிரி தொட்டியாக விளங்கிய கெம்பேசந்திரா கேரே தொட்டியை தூர்வாரி,புத்துயிர் அளிப்பதற்காகசேகல் அறக்கட்டளைமற்றும் கோகோ கோலா அறக்கட்டளைக்கு கிராம மக்கள் முழு மனதுடன் நன்றி தொிவித்தனர்.

இந்திய விவசாயம் பருவநிலை மாற்றத்தால் ஏற்படும் அபாயங்களுக்கு அதிக வாய்ப்புள்ளது. குறிப்பாக வறட்சி. ஏனெனில் இந்தியாவில் விவசாய நிலத்தில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு மழையை நம்பியே உள்ளது. மேலும் பாசன முறை கூட பருவ மழையை நம்பியே உள்ளது. நாட்டின் பல பகுதிகளில், குறிப்பாக கிழக்குப் பகுதிகளில், அடிக்கடி வெள்ள நிகழ்வுகள் நடைபெறும் இடங்களில் வெள்ளம் ஒரு பிரச்சனையாக உள்ளது. கூடுதலாக, வடமேற்கில் உறைபனி, மத்திய மற்றும் வடக்கு பகுதிகளில் வெப்ப அலைகள் மற்றும் கிழக்கு கடற்கரையில் சூறாவளிகளும் அழிவை ஏற்படுத்துகின்றன. அதிகாித்த வளிமண்டல வெப்பநிலை காரணமாக இந்த காலநிலை உச்சநிலைகளின் அதிர்வெண் அதிகாித்து வருகிறது. இதன் விளைவாக விவசாய உற்பத்தியில் கணிசமான இழப்பு ஏற்படும் அபாயங்கள் அதிகாிக்கின்றன.

சாலாஹுத்தின் சைப்பி

References
Department of Agriculture, Cooperation & Farmers’ Welfare, Annual Report – 2020-21, Ministry of 
Agriculture& Farmers’ Welfare, Government of India, Krishi Bhawan, New Delhi
https://wotr.org/2023/02/18/the-water-governancestandard-launch/
https://statetimes.in/india-to-showcase-traditional-watermanagement-techniques-as-g20-side-event/

Salahuddin Saiphy
Principal Lead, Water management
S M Sehgal Foundation
Survey No. 361 & 362, Village: Ravalkole
Mandal: Medchal, District: Medchal Malkajgiri
Hyderabad, Telangana 501401, India
E-mail: s.saiphy@smsfoundation.org

மூலம்: லீசா இந்தியா, ஜூன் 2023, வால்யூம் 25, இதழ் 2